terug

Sjaak kruipt de marathon

 
Hoe zou het zijn om als ongetraind hardloper jezelf binnen een jaar klaar te stomen voor een marathon en die 42 kilometer uit te lopen in een waardige tijd? 

Dat vroeg ik me eind 2015 af. Ik schreef er maandelijks een column over ‘Sjaak loopt de marathon’ in AD Amersfoortse Courant.

Ik was ongetraind, maar ik had er in zes jaar tijd wel 13 kilo afgetraind in de sportschool. Die held op hardloopsokken zou wel even een marathon lopen.

Ik kocht hardloopschoenen en begon te joggen. En toen ging mijn moeder verhuizen. Trap op, trap af. In verkeerde houding sjouwde ik een wasmachine. Er schoot iets in mijn linkerknie. De volgende dag trok ik hardloopschoenen aan voor een rondje van tien kilometer. Halverwege greep ik naar mijn knie. Messteek. Dat hardlopen blessuregevoelig is, daar was ik voor gewaarschuwd. Maar kom op, nu al een blessure? 

Ik slikte weken diclofenac, ‘het snoepje voor iedere hardloper’ om van mijn gediagnosticeerde lopersknie af te komen. De pijn was zo hevig dat ik ’s nachts wakker werd als ik me omdraaide.

Ik genas, maar kreeg later dat jaar nog een snapping hip en een scheurtje in een hamstring. Drie blessures in één jaar tijd.

Ik had me vanwege die lopersknie al aangesloten bij een hardloopclubje dat loopt voor CliniClowns Amersfoort. Je rent voor een goed doel én je krijgt professionele begeleiding. 

Dat kon ik wel gebruiken.

Rompstabiliteit? Wat is dat? Te korte spieren? Rekken en strekken? Ik begreep het. Ik rekte en strekte mijn benen tijdens een schaakpartij, in de trein, op mijn matje. Om en nabij mijn flexplek drukte ik me tien keer op. 

Als niemand keek. 

‘Een reis van duizend mijl begint met één enkele stap’, stelde de Chinese filosoof Lao Tzu.

Dat is waar. En tijdens die vele stappen lijd je pijn, doe je drie stappen terug en zie je het soms niet meer zitten. Maar ga je gedisciplineerd door, behoud je je focus, dan ben je tot grote prestaties in staat.
Mijn eerste halve marathon vond ik voor mijn doen een groot succes. Ik kon de laatste drie kilometer nog aanzetten en finishte in 1.54,55. Een maand later liep ik ook nog een halve marathon in Amsterdam en boekte een enorme tijdwinst. Twee seconden!

Saillant detail: in beide wedstrijden moest ik één maal urineren. Daarover zo meer.

Ik trainde voor mijn eerste marathon niet verder dan 23 kilometer. Hoe meer kilometers je rent, hoe langer je lichaam moet herstellen. En ik kampte al met een hoge spierspanning dus liet ik trainingen van boven de dertig kilometer maar achterwege.

De Marathon van New York City was een fantastische ervaring. Het parcours was glooiend en die dekselse bruggen maakten het loeizwaar, maar mijn 4.34,03 vond ik prima voor een eerste marathon.

Ik maakte het volgende filmpje: https://www.youtube.com/watch?v=xSAGpsoGVMU waar ik ook nog tijd mee verloor. 

Ik geloof dat ik nog sneller kan. 

Daarover later meer. 

Tijdens de marathon ging er overigens  van alles mis. Ik dronk veel teveel en moest drie keer urineren. Drie keer! Wildplassers kunnen gediskwalificeerd worden en die lange rijen voor de toiletten... Zucht. Urinoirs (sorry dames), die kennen Amerikanen niet. Ik urineerde één keer in het gras net na de Verrazano Bridge en zocht twee keer een wc op waar het niet zo heel druk was. 

Ik kreeg last van een klotsende maag. ‘You want some water?’ Tuurlijk. Klok. Klok. Klok. Sportdrank? Lekker. Lekker zoet ook. En ik blesseerde mezelf op kilometer dertig. Ik zakte door mijn knieën om benen te filmen (tip van een tot voor kort bevriende cameraman), maar je benen kunnen die beweging dan, zo leert mijn ervaring, helemaal niet meer maken. Ik verloor mijn evenwicht en verrekte een knieband. Op karakter liep ik de marathon der marathons uit.

Ik nam vier weken gedwongen rust en besloot: ik kan beter dan dit. Ik schreef me in voor de Marathon Rotterdam op 9 april en wederom de Marathon van New York City op 5 november.
Ik train op dit moment volgens het schema van de Marathonrevolutie, een methode die is bedacht door Stans van der Poel en is opgeschreven door Koen de Jong. Het idee is, kort samengevat, dat je niet verder traint dan 14 kilometer. Lange duurlopen hoef je niet te doen.

Je traint op marathonhartslag en loopt twee maal per week een duurloop tot 14 kilometer, je doet één keer een intensieve training én je gaat één keer ‘vogels kijken.’ Heel ontspannen lopen en kijken wat er zoal in het water zwemt en in de lucht vliegt.

Ik breek de spelregels een klein beetje.

Ik wil dit jaar toch een paar keer een halve marathon lopen en een pr behalen. 

Piece of cake.

Niet urineren. 

Sjaak van de Groep


 

Sjaak heeft het gezondheids- en hardloopvirus sinds een paar jaar goed te pakken. Hij liep vorig jaar zijn eerste 42,195 kilometer en traint nu voor zijn tweede en derde marathon. Hij traint volgens een revolutionair schema en gaat meer en meer veganistische dagen inbouwen in zijn leefpatroon. Verder reist en schrijft hij veel. Sjaak kan fantastisch schrijven, vinden wij. Het is heerlijk om zijn verhalen te lezen. Sjaak schrijft voor veel meer dan alleen OERsterk en het is dan ook een eer om hem in onze gastblogs te hebben! Zie www.sjaakvandegroep.nl, voor zijn werk en diensten.


Volg Sjaak op:

Reacties

reageer op dit artikel